De maidentripNadat gesprekken met Dick Koopmans Sr op niets waren uitgelopen, kwam ik terecht bij Dhr Körner van van de Stadt en vertrok ik met studietekeningen van de Orion 33 en de Zeehond 36. Hoewel de Zeehond mijn voorkeur genoot, besloot ik na een paar dagen rekenen dat de schatkist hiervoor niet toereikend was, hoewel…… De afmetingen van de Zeehond speelden ook een rol. Van de 24 ft Waarschip kwarttonner naar een 36 voeter? 

Een 33 voeter was in ’83 al een heel grote boot en zo werd ons tweede zeiljacht een Orion 33,. Hoewel de tekeningen daarvoor alleen voor staal, polyester of aluminium beschikbaar waren. overtuigde Körner mij in een tweede gesprek dat de Orion33 ook heel goed in een hout-epoxy uitvoering gebouwd kon worden. Körner gaf me nog wat constructietekeningen mee van de (grotere) Mermaid om zo een goed idee te krijgen over de afmetingen van de spanten en wrangen.

Ik sprak Körner pas weer nadat de boot al zeilde. Hij vroeg me hoe zwaar de boot was geworden. “Zeshonderd kilo te zwaar” zei hij, nadat ik hem had verteld dat de boot, inclusief de 2700kg loden kiel, 5400kg woog.

Op weg naar het element

Een paar minuutjes na de tewaterlating

De bouw van de Orion startte in de winter van 1983 waarin alle gelamineerde spanten thuis werden gemaakt. Van 6 meter lange en ca 2 cm dikke hardhouten planken van een gebruikte parketvloer krabde ik het tapijtlijm af. Vervolgens werden de planken geschulpt en in een vandikte bank geschaafd tot lange smalle latten van 7 mm dikte. Hierna waren ze voldoende flexibel om de vorm van de spanten te kunnen volgen. Met de kennis vanuit mijn Waarschipbouw verlijmde ik de latten met Aerodux houtlijm (resorcinol), zeer geschikt voor het verlijmen van onder spanning komende boot-onderdelen. Op aanraden van Vande Stadt ben ik hierna overgestapt met verlijmen met epoxy. Als laatste werden de gelijmde spanten in de vandikte bank glad geschaafd en aan de binnenzijde afgerond.  

In het vroege voorjaar heb ik een betonvloer van 60 m2 gestort in een loods van een oude steenfabriek, waar de boot is gebouwd. In de winters niet erg ideaal vanwege de temperatuur, maar door een goede planning kan er ook 's winters heel veel worden gedaan zonder dat de temperatuur daar onvoordelig voor is.

Daar waar mogelijk werden de gelamineerde spanten op de uiteindelijke schotten gelijmd. Tesamen met de overige spanten, de spiegel en de boegbalk werd met behulp van in de vorm verlijmde stringers het  uiteindelijke casco gevormd. Nog wel een dingetje om de preciese maten van de tekeningen aan te houden, want de uiteindelijke vorm volgens de ontwerptekening was uiteraard cruciaal.

De eerste laag van de huid bestond uit in vorm geschaafde stroken mahonie snijfineer, 5 mm dik, dat onder een hoek van 90 graden over de stringers werd verlijmd. Vooral het pas maken over het ietwat bolle middendeel van de romp kostte elke avond nogal wat inspanning. Elke strook moest in een banaanvormige strook worden geschaafd, zodat de afzonderlijke stroken zonder opening aan elkaar aansloten. Zowel de binnen als de buitenzijde van de laag werd met injectieepoxy behandeld.
De volgende twee lagen werden met epoxy verlijmd, resp onder een hoek van +45 en -45 graden tov de eerste laag. Om de lagen over de gehele oppervlakte goed aangedrukt te krijgen gebruikte ik een nietpistool terwijl een laagje karton onder de niet er voor zorgde dat de nieten na droging weer konden worden verwijderd. 

Als laatste werd de hele romp voorzien van een laag epoxy, licht geschuurd en afgewerkt met een glasmat die werd ingerold in epoxy. Hoewel osmose bij epoxy geen item is, heb ik hierop  toch een laag heavy coat aangebracht, een zeer sterke, beschermende 2-componenten epoxycoating voor onderwaterschepen

Er komt een moment dat de romp moet worden gedraaid om er verder aan te werken. Als het moment daar is ben ik nog niet ver genoeg  met de laatste laag heavy coat. Ik laat de ene zijde dan ook maar zoals het is omdat ik er ook goed bij kan als de romp gedraaid is.

Op de romp is versterkt met dwarslatten om de krachten op het middenschip op te vangen die tijdens het draaien zijn te verwachten. Met aan de voorzijde een heftruck en aan de achterzijde een kar met wielen wordt de romp naar buiten gereden. De kraan legt de romp op autobanden die als tijdelijke ligplaats dienen. De hijsbanden worden hierna in een lus rond de romp gelegd zodat de kraan de romp op zijn kant kan trekken. Een tijdelijke ondersteuning zorgt ervoor dat de lus van de banden een stuk verder rond de romp kan worden getrokken, en op die wijze draait de romp naar zijn uiteindelijke positie.

Op eendere wijze als de romp naar buiten is gekomen gaat de omgekeerde romp ook weer naar binnen. Als we daarna over de bovenzijde van de toekomstige boot kunnen kijken verzucht Hilda: "moet ik met zo'n grote boot varen"?  Ja, dus. 
Tien meter is toch wel wat anders dan onze Waarschip kwarttonner van 7,25 meter.